هنر متعهد در منظومۀ فکری امام مجاهد شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سید علی خامنه‌ای (قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه) صرفاً به تولید آثاری با مضامین دینی و انقلابی خلاصه نمی‌شود. مسئله برای ایشان، تعریف جایگاه هنر و هنرمند در جامعه و تمدن اسلامی است؛ نگاهی که از «عطیۀ الهی» بودن هنر آغاز می‌شود، در تعهد هم‌زمان به محتوا و قالب ادامه پیدا می‌کند و در نهایت به رسالت اجتماعی و تمدنی هنر می‌رسد.

تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به میهن عزیزمان به قصد نابودی ایران و فروپاشی کشور با مقاومت حماسی ملت ایران روبرو شد و میدانی برای ظهور شگفتانه‌های قدرت ملی پدید آورد.

نخست وزیر رژیم صهیونیستی در تازه ترین اظهارات خود مدعی شده است که بر سر تفاهم غزه  با رئیس جمهور آمریکا اختلاف دارد! این ادعای مضحکانه نتانیاهو در حالی بیان شده است که طبق اعلام منابع آگاه، وی در آستانه سفر هفته گذشته خود به واشنگتن جلسه‌ای در کابینه تشکیل داد.

یکی از خطاهای پرتکرار در ادبیات اقتصادی برخی مسئولان این است که گفته می‌شود نمی‌توان انتظار داشت کشور درگیر جنگ باشد و در عین حال، هیچ افزایش قیمتی رخ ندهد و هیچ فشاری بر اقتصاد وارد نشود. در ظاهر، این گزاره بدیهی و حتی قابل دفاع است؛ جنگ به‌طور طبیعی هزینه‌هایی بر اقتصاد تحمیل می‌کند و هیچ اقتصاد ملی از یک درگیری نظامی گسترده بی‌تأثیر نمی‌ماند.

استعمار را اگر فقط در تصویر سرباز بیگانه، اشغال سرزمین و غارت منابع ببینیم، بخش مهمی از حقیقت را از دست داده‌ایم. استعمار پیش از آن‌که یک شیوه اداره سرزمین باشد، یک «منطق قدرت» است؛ منطقی که در آن یک قدرت خود را محق می‌داند اراده، منابع، انتخاب‌ها و حتی تعریف منافع دیگران را تحت کنترل خود درآورد.

هفته گذشته رئیس‌جمهور در یک نشست پروپیمان با احزاب و فعالان سیاسی مسائل و مشکلات کشور را در شرایط خطیر کنونی مرور کرد.

سرمایه اصلی انسان، نه پول است، نه استعداد؛ بلکه «زمان» است. پول را می‌توان دوباره به دست آورد، استعداد را می‌توان پرورش داد، اما هیچ‌کس حتی یک دقیقه از عمرِ رفته را نمی‌تواند بازگرداند. «ان الانسان لفی خسر»

میتسوگو سایتو سفیر سابق ژاپن در ایران و عمان و نماینده سابق ژاپن در سازمان ملل اخیرا کتابی در مورد تجاوز اخیر آمریکا به ایران نوشته است به نام «چرا آمریکا از ایران شکست خورده است»

خبر مثله کردن و قتل صبر شهید حمیدرضا رجب‌زاده دردناک و جان‌گداز است؛ اما مهم‌تر از سوگی که می‌آفریند، خطری است که نسبت به آن هشدار می‌دهد. خطری که امروز باید برای جامعه شیعه کاملا ملموس و محسوس شده باشد و تمام وقایع خرد و کلانی که در روزگار ما اتفاق می‌افتد با آن خطر مرتبط است.

روز خبرنگار، تنها بزرگداشت یک شغل نیست؛ تجلیل از یکی از مهم‌ترین اضلاع قدرت ملی است. اگر سیاست، تصمیم می‌گیرد؛ اقتصاد، تولید می‌کند و امنیت، محافظت می‌کند، این رسانه است که معنا می‌بخشد.

صورت مسئله جنگ در هر دوره از نبرد تغییر پیدا می‌کند. اینطور نیست که صورت مسئله جنگ ۱۲ روزه، جنگ ۴۰ روزه و جنگ ۱۱ روزه یکی باشد. آمریکایی‌ها و صیهیونیست‌ها جنگ را با اذن پاکستان و قطر شروع نکردند، که با پیشنهاد آنها متوقف شود.

اگر قرار باشد تنها یک زیارت در فرهنگ شیعه، از مرز یک عمل فردی عبور کند و به یک «پدیده تمدنی» تبدیل شود، بی‌تردید آن زیارت، اربعین است. عجیب نیست که در روایات، زیارت اربعین در کنار نشانه‌های مؤمن قرار گرفته است؛ زیرا اربعین صرفا رفتن به کربلا نیست، بلکه تمرین ساختن انسان، جامعه و تاریخ است.

مجموعه تحولات دو هفته اخیر و تبادل پینگ پنگی آتش بین نیروهای مسلح ما و اشرار منطقه بویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی سوالاتی را در برابر ما قرار می‌دهد: الف_زمان چگونه می‌گذرد؟ زمان به نفع کدام طرف منازعه است؟

گاهی بزرگ‌ترین خطای راهبردی یک نظام سیاسی، انتخاب جنگ یا صلح نیست؛ بلکه ناتوانی در تعیین نسبت خود با این دو است.