نتایج پیمایش‌های معتبر افکارسنجی در فرانسه، حامل پیامی تکان‌دهنده برای اردوگاه نئولیبرالیسم و حامیان پروژه ادغام اروپایی است: خیزش جریان ملی‌گرای افراطی  (جبهه  ملی فرانسه  به رهبری مارین لوپن) در مسیر فتح کاخ الیزه. غلبه قاطع این جریان بر نامزدهای برجسته جریان راست میانه صرفاً مصداق جابه‌جایی مستأجر کاخ ریاست‌جمهوری در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۷ میلادی نیست، بلکه هولناک‌ترین سناریوی ممکن برای معماران اتحادیه اروپا و سکانداران حوزه پولی یورو  محسوب می‌شود.

یون سون، پژوهشگر ارشد اندیشکده مرکز استیمسون در پایگاه خبری-تحلیلی المانیتور پیرامون پیامدهای دیدار سران چین و آمریکا نوشت که نشست ۲۴ سپتامبر میان دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین حاوی شواهد بسیار اندکی بود که نشان دهد پکن حاضر است با وجود فشارهای سنگین واشنگتن، از تهران فاصله بگیرد.

تحولات روزهای اخیر در عرصه بین‌الملل و مواضع اتخاذ شده از سوی مقامات کاخ سفید، به وضوح نشان می‌دهد که فشار اقتصادی و تروریسم مالی ایالات متحده آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران در حال ورود به مرحله‌ای تازه، اما در عین حال نشان‌دهنده استیصال عمیق واشنگتن است.

در عرصه پیچیده روابط بین‌الملل و سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا، همواره فاصله معناداری میان آنچه در صحنه عمومی و مقابل دوربین‌های رسانه‌ها رخ می‌دهد، با آنچه در اتاق‌های تاریک و تماس‌های پشت‌پرده تصمیم‌گیری می‌شود، وجود دارد.

مناقشات نظامی در قرن بیست‌ویکم در حال عبور از یک پیچ تاریخی هولناک و بی‌بازگشت هستند؛ گذاری پنهان و بی‌سروصدا از جنگ‌های مبتنی بر اراده، عاملیت و اخلاق انسانی، به سوی نبردهای الگوریتمی که در آن‌ها ماشین‌ها نه‌تنها ابزار جنگ، بلکه تصمیم‌سازان نهایی میدان نبرد محسوب می‌شوند.

«اسرائیل کار کثیف را برای همه ما انجام می‌دهد»؛ این جمله فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، در سال گذشته شاید یکی از صریح‌ترین نشانه‌های نگاه امنیتی برلین به جنگ علیه ایران بود؛ نگاهی که در آن، تل‌آویو در جایگاه مجری و اروپا در جایگاه ناظر و حامی قرار می‌گرفت. اما اکنون، با گذشت زمان و نمایان‌تر […]

در صحنه‌ی پرآشوبِ سیاستِ ، گاهی یک دولت چنان درگیرِ «بحران ماهوی » می‌شود که برایِ فرار از واقعیت‌هایِ سختِ پیرامون، به دامِ «خوش‌خیالی‌هایِ غیرقابل توجیه » می‌افتد. وضعیتِ امروزِ دستگاهِ اجرایی و تصمیم‌سازِ لبنان، نمونه‌یِ اعلایِ این «خطایِ محاسباتیِ مهلک» است.

من، شما را برای جنگیدن و کشته شدن در جنگ‌های احمقانه خارجی که هیچ‌وقت تمامی ندارند، نمی‌فرستم. این جمله‌ای بود که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری کنونی آمریکا در جریان کارزار انتخاباتی‌اش در سال ۲۰۲۴، در جمع حامیانش در پنسیلوانیا بر زبان آورد!

دونالد ترامپ در حالی که انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در نوامبر نزدیک می‌شود، وعده‌ای جنجالی مطرح کرده است؛ پرداخت ۵ هزار دلار به هر شهروند بزرگسال آمریکایی در صورتی که جمهوری‌خواهان بتوانند کنترل مجلس نمایندگان و سنا را حفظ کنند.

در دکترین‌های نوظهور امنیت بین‌الملل و ادبیات جدید علوم نظامی، مفاهیمی همچون «میدان نبرد» و «تقابل استراتژیک» دچار تحولی بنیادین و ساختاری شده‌اند، به‌گونه‌ای که مرزهای سنتی میان صلح و جنگ، و نبرد سخت و نرم به‌شدت کم‌رنگ و نفوذپذیر شده است.

سفر دو روزه مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری اسلامی ایران، به بیشکک پایتخت قرقیزستان را نمی‌توان صرفاً سفری تشریفاتی برای حضور در یک اجلاس بین‌المللی دانست. پزشکیان در شرایطی راهی بیست‌وششمین اجلاس سران سازمان همکاری شانگهای شده است که منطقه غرب آسیا همچنان با بحران‌های امنیتی و جنگ دست‌وپنجه نرم می‌کند و همزمان فشارهای اقتصادی و تحریمی […]

تاریخ جنگ‌ها همواره با یک توهم مشترک و خطرناک آغاز می‌شود: رویای پیروزی برق‌آسا و بازگشت سریع سربازان به خانه. وقتی شیپورهای نبرد نواخته می‌شود، سیاستمداران با تکیه بر زرادخانه‌های عظیم و برتری‌های تکنولوژیک، زمان را به نفع خود مصادره می‌کنند؛ اما میدان نبرد، منطق بی‌رحم و مستقل خود را دارد.

سخنان تام باراک در مورد انتخاباتی بودن تنش زایی نتانیاهو با ترکیه بازتاب ویژه ای در رسانه های عبری داشته است.شبکه ۱۳ تلویزیون رژیم صهیونیستی در گزارشی به آخرین گفتگوی تام باراک سفیر آمریکا در ترکیه و فرستاده ترامپ به منطقه پرداخت و در این رابطه به اهداف پشت پرده نتانیاهو در افزایش تنش نظامی در سوریه به ویژه با ترکیه پرداخت.

مارک لینچ، از نویسندگان و تحلیلگران شناخته‌شده حوزه خاورمیانه، در تازه‌ترین نوشتار خود در فارن افرز با عنوان «ماجراجویی واشنگتن در ایران، تجلی نهایی نقص ذاتی راهبرد آمریکا در خاورمیانه بود»، جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران را نه یک انحراف مقطعی در سیاست خارجی واشنگتن، بلکه نتیجه منطقی راهبرد چند دهه‌ای این کشور برای تثبیت نظم منطقه‌ای مبتنی بر برتری آمریکا، حمایت از رژیم صهیونیستی و مهار ایران توصیف می‌کند.