رهبر انقلاب در پیام اخیرشان فرمودند: «امروز کسانی ما را ابرقدرت چهارم دنیا می‌دانند. البته آنان براساس محاسبات دنیایی چنین می‌گویند؛ ولی محاسبات الهی، کشوری که خود را متعلّق به عترت طاهره صلوات‌الله‌ و سلامه‌‌علیهم‌اجمعین می‌داند و عمده مردمانش دلبستهٔ آن والامقامانند و برای اقامهٔ حق هراسی ندارند را قدرت اوّل جهان می‌داند.»

ترامپ یک‌بار دیگر همان گزاره‌ای را تکرار کرده که باید بیش از خود سخنانش، درباره منطق رفتارش تأمل کرد: توافق را دوست دارد، اما توافقی را نمی‌پذیرد که در آن ایران بتواند بلافاصله تجارت خود را از سر بگیرد.

قبل از سفر رئیس جمهور به نیویورک برای شرکت در اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل برخی با نگرانی و نیز تکیه بر شرارت ترامپ توصیه می‌کردند وی از این سفر منصرف شود. اما مجموعه رایزنی‌ها در شورای عالی امنیت ملی و دیگر محافل این بود که این سفر انجام شود.

در روز عاشورا اگر تمام یاران امام حسین (ع) و تمام بنی‌هاشم به شهادت می‌رسیدند اما خود اباعبدالله علیه‌السلام زنده می‌ماندند، عاشورایی خلق نمی‌شد و قرن‌ها به عنوان غم‌بارترین روز تاریخ نزد معتقدان به اسلام ناب، بزرگ داشته نمی‌شد. آنچه عاشورا را عاشورا کرد خون خود سیدالشهداء علیه‌السلام بود، کربلا آنجا کربلا شد و عاشورا آنجا عاشورا شد که «بلندمرتبه شاهی ز صدر زین افتاد...»

ناظران جهانی حجم نقل و انتقالات نظامی و جابجایی نیروها از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی را فوق‌العاده می‌بینند. لذا از خود سؤال می‌کنند پس چرا جنگ نمی‌شود؟! منظور آن‌ها جنگ وسیع و گسترده است والا همه می‌دانند ما در وسط یک جنگ جدی هستیم.

تحولات پرشتاب و معادلات پیچیده غرب آسیا، بار دیگر بازآرایی ائتلاف‌های منطقه‌ای را به صدر کانون‌های توجه رسانه‌ها و تحلیل‌گران سیاسی کشانده است. در این میان، اعلام توافق سه‌جانبه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان موسوم به «پیمان مکه»، به‌عنوان نقطه عطفی در ایجاد پیوندهای نوین امنیتی بازنمایی شد؛ رویدادی که اگرچه در لایه ظاهری و مانورهای رسانه‌ای پرطمطراق جلوه می‌کند، اما در ترازوی واقع‌گرایی سیاسی، با چالش‌ها و شکاف‌های ساختاری عمیقی دست‌به‌گریبان است.

تاریخ گاهی چنان بی‌رحمانه با سیاستمداران شوخی می‌کند که نتیجه سیاستشان درست در نقطه مقابل هدفشان می‌ایستد. شاید یکی از روشن‌ترین نمونه‌های آن را بتوان در تلاش ترامپ برای احیای یکجانبه‌گرایی آمریکایی دید؛ تلاشی که قرار بود دوباره واشنگتن را در جایگاه تنظیم‌کننده اصلی جهان بنشاند، اما در عمل به تقویت روندی کمک کرده که جهان را بیش از گذشته به سمت چندقطبی شدن و چندجانبه‌گرایی برده است.

حتی اگر آقای شهید ایران چنین بیان حیرت‌انگیزی خطاب به مردم نداشت و آن‌ها را «مبعوث» نمی‌خواند، حتی اگر رهبر جانفدای ایران حدود یک ماه پیش از عروجش صراحتاً فتنه دی‌ماه را «کودتا» نمی‌خواند و درهم‌کوبنده این کودتا را همین ملت مبعوث معرفی نمی‌کرد.

ایران در میان کشورهای جهان مشهور است دو ارتش دارد. ده ها هزار نظامی در عمق صدها متری زمین تجهیزات نظامی خود را دپو کرده اند و در دو سازمان رزمی ارتش_سپاه آماده مقابله با هر تجاوزی هستند. هر یک از دو سازمان رزمی برای خود نیروی دریایی، هوایی و زمینی دارند.

۲۰۰ شب است مردم در خیابان‌ها و میادین شهرهای ایران «پُر» و «پیمان» برای پاسداشت از وحدت ملی و انسجام اسلامی گردهمایی دارند. گاهی این گردهمایی‌ها به راهپیمایی شبانه هم تبدیل شده است. این نوع زیست سیاسی در طول تاریخ بشر از یک کشور برای دفاع از منافع ملی و حفظ استقلال نه کم‌نظیر بلکه بی‌نظیر است.

در جنگ، همه حملات با موشک و پهپاد انجام نمی‌شود. بخشی از نبرد در جایی رخ می‌دهد که نه رادار آن را می‌بیند و نه پدافند هوایی می‌تواند به آن پاسخ دهد؛ در ذهن مردم. دشمن اگر نتواند شهر را تصرف کند، می‌کوشد آرامش شهر را تصرف کند؛ اگر نتواند زیرساخت را از کار بیندازد، سراغ اعتماد عمومی می‌رود و اگر نتواند اراده یک ملت را در میدان بشکند، تلاش می‌کند آن را در فضای روانی فرسوده کند.

دوگانه "ترامپ-ضدترامپ"در آمریکا روز به روز شکل پیچیده تری به خود می گیرد. بسیاری از تحلیلگران مسائل سیاسی و اجتماعی در ایالات متحده معتقدند پس از برگزاری انتخابات میاندوره ای کنگره این روند تشدید خواهد شد.

ای یمن! ای حماسه دیرین! ای خنجر زمین! ای عقیق سرخی که بر خاتم گیتی می‌درخشی! الحق که در دل تمام شجاعت‌پیشگان، آرزوی یمنی‌بودن را انداخته‌ای. به تو ای دیار اویس، از دیار سلمان درود می‌فرستم.

یک سوال کلیدی درباره اقتصاد ایران وجود دارد و آن اینکه چه مختصات و مشخصاتی در اقتصاد ایران وجود دارد که کسری بودجه خصلتی مزمن در آن است؟