ای یمن! ای حماسه دیرین! ای خنجر زمین! ای عقیق سرخی که بر خاتم گیتی می‌درخشی! الحق که در دل تمام شجاعت‌پیشگان، آرزوی یمنی‌بودن را انداخته‌ای. به تو ای دیار اویس، از دیار سلمان درود می‌فرستم.

در این چند ماه زیاد از آقای شهیدمان نوشته‌ایم؛ هرچند هنوز کم است و هنوز اندکی از اندوه ما در فقدان او کاسته نشده است؛ چرا که او در جان ما، زنده‌تر از زمان حیات ظاهری خویش است.

در حوادث دی‌ماه سال گذشته، این توفیق را داشتم که با برخی از نیروهای جان‌برکف مدافع امنیت و بسیجیانی که شب‌های هجدهم و نوزدهم دی‌ماه در خیابان‌ها حضور داشتند، گفت‌وگو کنم. آنچه در میان روایت‌های آنان بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد، یک نکته مهم و هشداردهنده بود: بخشی از عناصر مسلحی که در آن شب‌ها فعال بودند، رفتارشان به گونه‌ای نبود که بتوان آنان را صرفاً گروهی آشوبگر و هیجان‌زده دانست.

یکی از خطاهای پرتکرار در ادبیات اقتصادی برخی مسئولان این است که گفته می‌شود نمی‌توان انتظار داشت کشور درگیر جنگ باشد و در عین حال، هیچ افزایش قیمتی رخ ندهد و هیچ فشاری بر اقتصاد وارد نشود. در ظاهر، این گزاره بدیهی و حتی قابل دفاع است؛ جنگ به‌طور طبیعی هزینه‌هایی بر اقتصاد تحمیل می‌کند و هیچ اقتصاد ملی از یک درگیری نظامی گسترده بی‌تأثیر نمی‌ماند.

خبر مثله کردن و قتل صبر شهید حمیدرضا رجب‌زاده دردناک و جان‌گداز است؛ اما مهم‌تر از سوگی که می‌آفریند، خطری است که نسبت به آن هشدار می‌دهد. خطری که امروز باید برای جامعه شیعه کاملا ملموس و محسوس شده باشد و تمام وقایع خرد و کلانی که در روزگار ما اتفاق می‌افتد با آن خطر مرتبط است.

دارالذکر اسم جدید بیت رهبری است. رهبری که سال‌ها رسم بیتش ذکر و تذکر بود. بارها و بارها در دارالذکر نماز زیارت خوانده بودم. شاید درست در همین نقطه‌ای که الان مدفن ولی خدا باشد. چه می‌دانستم در کجا ایستاده‌ام و چه سرنوشت غریبی در انتظار این تکه از خانه امام رضا علیه‌السلام است.

سیگنال‌های ارسالی از عرصه دیپلماسی نشان می‌دهد که تقابل و مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در حال نزدیک شدن به یک نقطه و مختصات مشخص است؛ نقطه‌ای که ظاهراً هدف اولیه آن پایان دادن به تنش‌های جنگی و بلافاصله پس از آن، آغاز یک ماراتن ۶۰ روزه برای مذاکرات هسته‌ای است.

با تو وداع نمی‌کنیم. تو را بدرقه نمی‌کنیم. تو جایی نمی‌روی؛ به من بود می‌گفتم تو از ایران حتی بهشت هم نمی‌روی. آن‌قدر عشقت به ایران افسانه‌ای بود که این روزها با خودم می‌گویم نکند برعکس آنچه اخیرا در روضه‌ها و مرثیه‌ها زیاد گفته می‌شود هنوز هم کربلا نرفته باشی.

یکی از آفت‌های به‌کارگیری مفهوم «بعثت» درباره مردم آن است که مبعوث‌بودن ملت را صرفاً به حضور خیابانی تقلیل بدهیم. بی‌تردید ۹۵ شب حضور بی‌وقفه، خود جلوه‌ای سترگ و شگفت‌انگیز از بعثت ملت است

چندین روز پیش، در قاب تلویزیون و در جریان برنامه «لاله‌خیز»، بینندگان شاهد گفت‌وگویی تکان‌دهنده بودند. مهمان برنامه، خانم جوانی بود که در بهار جوانی و در سن ۳۴ سالگی، بار سنگین دو عنوان پرصلابت را بر دوش می‌کشید: هم «مادر شهید» بود و هم «همسر شهید».

قطعی اینترنت و محدودیت‌های اعمال‌شده پس از تهاجم اخیر آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران، لایه‌های مختلفی از الزامات امنیتی را در برداشت. رفته‌رفته و همزمان با فروکش کردن التهاب تنش‌ها و برقراری آتش‌بس، تا حدودی این ملاحظات امنیتی کاهش یافت، اما مسئله مدیریت افکار عمومی که خود از سویه‌های پررنگ امنیتی برخوردار است، هیچ‌گاه از درجه اهمیت ساقط نمی‌شود.

هر رویداد مهم منطقه‌ای و شرایط ویژه برآمده از آن، پیش از هر چیز ضرباهنگ زندگی روزمره و اقتصاد یک کشور را تغییر می‌دهد. در روزهای اخیر، همزمان با تمرکز کشور بر مدیریت تنش‌های پیرامونی، بازار کار ایران نیز با آزمونی جدی روبرو شده است.

راه شناخت مردان بزرگ است؛ ببین که یک شخص چگونه به جزئیات توجه می‌کند؛ هرچه زیربین‌تر، بزرگ‌تر. یک رهبر قاعدتا با کلان‌ترین مسائل سر و کار دارد، برای او کاملا قابل درک است که جزئیات و مسائل خرد به چشم نیایند.

آنچه پس از واقعه تلخ و تاریخی شهادت رهبر عظیم‌الشأن انقلاب در ایران اسلامی رقم خورد، تنها تجلی یک «بعثت بالغانه» و حماسه‌آفرینیِ بی‌نظیر از سوی آحاد ملت نبود؛ بلکه در امتداد این خروش ملی، ما شاهد تجلی کم‌نظیر «بلوغ حکمرانی» در سطوح عالی مدیریت کشور بودیم.