در سپهر گفتمانی و منظومه فکری جمهوری اسلامی ایران، مقوله عدالت اجتماعی و حمایت بیدریغ از اقشار مستضعف و دهکهای پایین درآمدی، همواره نه تنها بهعنوان یک شعار آرمانی و زینتبخش تریبونها، بلکه در قامت یک راهبرد اساسی، تکلیفی شرعی و رکنی غیرقابلتغییر در اسناد بالادستی و سیاستگذاریهای کلان کشور مطرح بوده است.