ایران، امانتی در دست ما

نگه داشتن یک کشور، حفظ امنیت آن و ساختن آینده‌ای بهتر برای مردمش، شبیه یک دوی امدادی است؛ هر نسلی، امانتی را از نسل پیش تحویل می‌گیرد و موظف است آن را سالم‌تر، قدرتمندتر و آماده‌تر به نسل بعد بسپارد. در این مسیر، هیچ نسلی نقطه پایان نیست و هیچ مقطعی را نمی‌توان زمان آسودگی از مسئولیت دانست. آنچه امروز در اختیار ماست، حاصل تلاش‌ها، مجاهدت‌ها، ایستادگی‌ها و خون هزاران شهیدی است که از جان خود گذشتند تا این ملت بماند و این کشور، مستقل و سرافراز به راهش ادامه دهد.
ما حق نداریم در این مرحله از مسیر، سستی کنیم؛ نه از آن رو که خطا و ضعف نداریم، نه از آن رو که مشکلات کوچک‌اند و نه از آن رو که دشمنی‌ها پایان یافته‌اند؛ بلکه دقیقا به این دلیل که هزینه رسیدن به این نقطه، سنگین و مسئولیت ما در قبال آن، بزرگ است. اگر امروز در حفظ امنیت، تقویت اقتصاد، اصلاح کاستی‌ها، ساختن زیرساخت‌ها و گشودن افق‌های پیشرفت کوتاهی کنیم، تنها فرصت‌های نسل خود را نسوزانده‌ایم؛ بلکه در امانتی که با خون شهیدان به ما سپرده شده، خیانت کرده‌ایم.
ما وارث صرف یک تاریخ پرافتخار نیستیم؛ وارث مسئولیتی هستیم که آن تاریخ بر دوشمان گذاشته است. شهیدان، راه را تا اینجا آمده‌اند و اکنون نوبت ماست که مسیر را ادامه دهیم. این ادامه دادن، فقط با شعار و یادآوری گذشته ممکن نیست؛ با کار درست، تصمیم شجاعانه، عدالت، تدبیر، تحمل دشواری‌ها و غلبه بر ضعف‌هایی ممکن است که گاهی از دشمن بیرونی خطرناک‌تر می‌شوند.
از همین رو، ما محکوم به پیروزی هستیم؛ نه به معنای آنکه پیروزی بدون هزینه و دشواری از راه می‌رسد، بلکه به این معنا که حق نداریم تسلیم را سرنوشت خود بدانیم. باید بر مشکلات فائق آییم، دشمنی‌ها را خنثی کنیم، کاستی‌ها را جبران کنیم و کشور را یک گام جلوتر ببریم. در دوی امدادی تاریخ، مهم نیست مشعل به دست چه کسی رسیده است؛ مهم این است که آن را بهتر و سریع‌تر از آنچه تحویل گرفته، به دست نفر بعد برساند. ما باید ثابت کنیم که شایسته امانتی هستیم که به بهای خون بهترین‌های این ملت به ما رسیده است.