آیا ترامپیسم دامان جمهوری‌خواهان را می‌گیرد؟

ایالت مهم اوهایو که تا دیروز دژ نفوذناپذیر و قلعه‌ مستحکم جمهوری‌خواهان در کمربند صنعتی آمریکا بود، اکنون به میدان مین برای این حزب تبدیل‌شده است. چرخش معادلات در این ایالت، فراتر از یک تغییر ساده در سبد رأی، نشان‌دهنده یک «خودزنی استراتژیک» در قلب حزب جمهوری‌خواه است. واقعیتی  که اکنون محافظه‌کاران با آن دست‌به‌گریبان‌هستند ، این است که سیاست‌های پرهزینه، ماجراجویانه و جنگ‌طلبانه دونالد ترامپ، نه‌تنها ثبات جامعه آمریکا را نشانه گرفته، بلکه نظم و انسجام داخلی حزب خودش را نیز به ویرانی کشانده است.
آنچه امروز در اوهایو می‌بینیم، تاوان مستقیمِ «کوته‌بینی‌های ترامپ » است. ترامپ با اصرار بر سیاست‌های تنش‌زای خارجی، به‌ویژه در قبال منازعات غرب آسیا  و ایران، بذر ناامنی اقتصادی کاشته و اکنون محصول این خودخواهی را در قالب تورم و قیمت‌های نجومی سوخت درو می‌کند. پیامد این سیاست‌ها، ایجاد یک شکاف هویتی در بدنه حزب جمهوری‌خواه است؛ جایی که نامزدهای جمهوری‌خواه سنا  مانند «جان هاستد» برای بقای سیاسی خود، ناچار می‌شوند علناً علیه رویکردهای جنگ‌طلبانه رهبر حزب شورش کنند. این نه یک تفاوت نظر ساده، بلکه نشانه‌ای از یک «فروپاشی درونی» است؛ وقتی ستون‌های حزب مجبور می‌شوند برای فرار از خشم مردم، دیوارِ بتنیِ وحدت حزبی را بشکنند، یعنی ترامپیسم به‌جای تقویت حزب جمهوری‌خواه،  در حال خوردن آن است!
این حماقت راهبردی، محاسبات انتخاباتی جمهوری‌خواهان را کاملاً به‌هم‌ریخته است. درحالی‌که آنان باید بر دوقطبی‌های اجتماعی  و اقتصادی تمرکز می‌کردند، اکنون گرفتار آتشِ خودافروخته‌ای شده‌اند که هزینه‌های سیاست خارجی تهاجمی‌شان به بار آورده است. برای رأی‌دهندگان  اوهایویی، شعارهای دهان‌پرکن ملی‌گرایانه، دیگر نمی‌تواند شکافِ میان دخل‌وخرج زندگی‌ آن‌ها  را پر کند. قیمتِ بنزین و تورم، همان پاشنه آشیلی است که سیاست‌های تنش‌زای ترامپ برای حزبش ساخته و اوهایو را از یک «ایالتِ مطمئن» به یک «باتلاقِ انتخاباتی» تبدیل کرده است.
عواقب این رویکرد انتحاری، محدود به یک دوره سنا نیست. جمهوری‌خواهان با این استراتژی، اعتماد طیف خاکستری و مستقل‌ها را به شکل جبران‌ناپذیری ازدست‌داده‌اند. اگر حزبی نتواند در ایالتی که زمانی «سندِ پیروزی»اش بود، اجماع ایجاد کند، در نقشه راهبردی سال ۲۰۲۸ عملاً بازنده است. ترامپ با اصرار بر مسیر تهاجمی خود، تیشه به ریشه‌ی همبستگیِ درونی حزبش زده و اکنون جمهوری‌خواهان در حال پرداختِ سنگین‌ترین هزینه برای حماقت‌های شخصیِ رهبر خود هستند.
درنهایت، اوهایو به آینه‌ای تمام‌نما تبدیل‌شده است؛ آینه‌ای که نشان می‌دهد چگونه یک رهبر پوپولیست با اولویت دادن به غرور خود بر منافعِ سیستماتیک حزبی، چگونه تمامِ داشته‌های انتخاباتی‌اش را به آتش می‌کشد. جمهوری‌خواهان امروز نه‌تنها با دموکرات‌ها، بلکه با پیامدهای ویرانگرِ استراتژی‌هایِ جنگ‌طلبانه خودشان می‌جنگند؛ نبردی که احتمالاً پیش‌درآمدِ یک شکستِ بزرگ‌تر در سال ۲۰۲۸ خواهد بود.