این روزها افزایش اختلال «بلوغ زودرس»، به‌عنوان مسئله‌ای جهانی، خانواده‌ها را بیش از دهه‌های گذشته درگیر کرده است. براساس نتایج مطالعاتی که در ایندیپندنت منتشر شده، «دختران در مقایسه با ۴۰ سال پیش تقریبا یک سال زودتر بالغ می‌شوند. بلوغ در دختران معمولا بین فاصله زمانی ۸ تا ۱۳ سالگی و در پسران بین ۹ تا ۱۴ سالگی شروع می‌شود.»

از بازی‌های رایانه‌ای و تغییرات سبک زندگی، تا کسب اطلاعات اجتماعی می تواند به بلوغ زودرس منجر شود و آسیب‌شناسان و جامعه شناسان بر این باورند که سن بلوغ بین یک تا سه سال کاهش یافته و عمده ترین دلیل این مسئله در ایران، دسترسی آسان و بی قید و شرط کودکان به اینترنت و فضای مجازی و کاستی و غفلت والدین در امر نظارت بر فرزندان است. 

بلوغ زودرس، موضوع پنهانی نیست و سعی در ریشه‌یابی و ارائه راهكار برای جلوگیری از گسترش آن همواره در کانون توجه قرار داشته؛ موضوعی که امروز، سیمای مسئله اجتماعی دارد اما تبعات منشعب از این معضل، می‌تواند در آینده‌ای نه‌چندان دور، باعث بروز ناهنجاری‌ها شده و آن را همپای نخستین عواملی که زمینه‌ساز آسیب‌های اجتماعی كشور  است، قرار دهد. 

فاطمه قاسم‌زاده، روانشناس کودک و خانواده، بلوغ را دارای دو بعد جسمی و رفتاری –روانی می‌داند و به «رسالت» می‌گوید:« معمولا بلوغ زودرس، در شکل بعد جسمی خود را نشان می‌دهد به این شکل که کودکی چه دختر یا پسر ازنظر جثه و نشانه‌های بلوغ جلوتر از همسالان خود است که می‌تواند برخی اوقات به علت عملکرد هورمون‌ها و گاهی به دلایل ژنتیکی باشد.