بازهم به رسم سالیان پیشین، سیل آمد تا سالی که نکوست از وجناتِ بهارش پیدا باشد. هرچند کنشگران و اهل نظر روا ندارند، «غم به دل راه دهیم»، آنان بر این باورند که سیل پدیده ای طبیعی است و حتی تخریب های حاصل از آن هم تا حدی اقتضای طبیعت است اما عواملی سبب می شود که حجم ویرانی ها و خسارت های ناشی از این پدیده گسترده تر شود؛

چه روزگار غريبي است؛ روزگاري که متاع مورد معامله، جان انسان‌هاست و به‌تدريج، فرآيند انباشت سرمايه و کالايي‌شدن روابط و ارزش‌ها و حتي رفتارهاي انساني، عرصه را بر يکايک ما تنگ نموده و برخي پزشکان همراه با سرمايه‌داري لجام گسيخته، درد بر درد  مي‌گذارند و بي‌پروا با جان آدم‌ها معامله مي‌کنند .

سوگواري‌ها و حوادث ملي، مجال نمي‌دهند؛ شتابان از راه مي‌رسند و حواس آدم‌ها را به خود جلب مي‌کنند.

«رسالتِ ما» يا بهتر است بگويم، «رسالتِ شما»، پا به سن گذاشته و هنوز دلش جوان است. شايد براي آدم‌ها، 34 سالگي، سني نباشد اما براي يک روزنامه، نشانه موي سپيدي و قدمت است

پس از رصد آخرين تحولات جمعيتي باکمال تأسف و تأثر دريافتيم آنچه در پس پرده‌هاي برافتاده از ساختار جمعيت مي‌گذرد، گوياي بحراني است كه شبحي از آن‌هم اكنون قابل‌مشاهده است.

مسئولان دورانديش، سرمايه اجتماعي را بر چشم و در صدر مي‌نشانند و در مقابلش کلاه از سر بر مي‌دارند و گرامي اش مي‌دارند. موضوع ساده است؛ اخذ برخي سياستها مغاير و مخالف ميل مردم است

مي دانم حوصله اين حرف‌ها را نداريد، دستکم بعد از آن جمعه دلگير و آوار گراني بنزين بر سر مبارکتان، ديگر نمي خواهيد از مصيبت هاي زيست محيطي بشنويد، اما باور کنيد،« فرونشست زمين» با کسي شوخي ندارد و اتفاقا به قدر همان بنزين که همه ما، سنگ اش را به سينه مي زنيم، پديده اي فرا جدي‌است

حالا که هوا پس است، شايد بهتر باشد جاي مردان سياست در شوراي شهر، درخت بنشانيم تا هوا کمي تازه شود. تهران نفس ندارد و اين بسي ناجوانمردانه است، به هنگام هجوم آلاينده‌ها که نفس‌ها در سينه حبس و چشم‌ها از شدت سرخي به کاسه خون مي‌ماند، آنان دست به دامان وزيدن باد و باريدن باران‌اند!

تجمع و اعتراضات مردمي در واکنش به افزايش نرخ بنزين درنقاط مختلف کشور شکل گرفته و اين اعتراضات در برخي شهرها مسالمت آميز و در برخي نقاط ديگر به آشوب و اغتشاش کشيده شده، البته بروز و ظهور اعتراضات اجتماعي، شرارتها و اغتشاشها چندان دور از ذهن نبود

هربار پس از قهر و عتاب مخاطب و عدم اقبال عمومي، رسانه ها را در جايگاه مقصر نشانديم و سرانجام در دادگاهي فرضي،همه آنان را تبرئه کرديم، بعد به سراغ مقصران احتمالي رفتيم و با نگرشي جانبدارانه، مجازها را قاتل جوانمرگي رسانه‌ها برشمرديم و حتي مراتب نگراني خود را نسبت به اسب فضاي مجازي که چهارنعل به جلو مي‌تازد و سرعت دسترسي به داده‌ها را در کوتاه‌ترين زمان ممکن فراهم مي‌سازد، ابراز نموديم.

همين که عقربه ثانيه شمار، سومين دور را تمام کند، چراغ رابطه اي خاموش مي شود، آنگاه طلاق، نقطه پاياني بر غائله تداوم اختلاف هاي ريشه دار است و نقطه آغازين علامت سؤال‌هاي بزرگ که فارغ از مجادله هاي پوچ فمنيستي درباره احقاق حقوق زنان، در ذهن افکارعمومي ساخته و پرداخته مي شود

بحث بر سر معادلات و نامعادلات راديکال و قدر مطلق و پيچيدگي‌هاي آن نيست، بلکه کشمکشي ساده و قابل فهم بر سر اعمال رفتارهاي دوگانه‌اي است که سيستم وزارت بهداشت مسبب آن بوده است

آمدنش را به تهران، حتمي الوقوع مي دانند، اما خصلت بدش اين است که براي آمدن زنگ نمي زند، سر زده مي آيد، آن روز، مرگ بر زندگي آوار مي شود، درست مثل همه روزهايي که زمين، زيرپايمان لرزيد، ديوار خانه‌هايمان تَرَك افتاد و سقف كاشانه‌هايمان از هم گسست، بعد کلي آه کشيديم و فرياد در گلويمان يخ بست.

«انسداد تدريجي روزنه‌هاي اميد»، «جواني از دست رفته» و غلبه «معاش بر دانش»؛ دهه شصتي ها را به ترجيح واقع گرايي افراطي واداشته است، آنان به عنوان تشکيل دهنده متورم ترين بخش از هرم جمعيتي، سرمايه‌اي هستند که حتي ارزشي فراتر از منابع طبيعي دارند اما بر اثر سياست ناديده انگاري، به حاشيه رانده شدند و پيش بيني مي شود با شتاب پيشرونده جمعيت سالمندان، دوران کهنسالي شان، مقدمه بحراني بزرگتر باشد.