سال 95 در چنين روزهايي سخن از پريشان‌حالي و عطش ناتمام آبگيرها بود. آمار‌هاي رسمي هم نشان مي‌داد ۵۸ درصد از مساحت تالاب‌هاي مهم ايران يا کامل خشک شده‌اند و يا در مسير خشکي هستند.

«سيل يکي از شايع ترين و پر هزينه ترين بلاياي اجتناب ناپذير طبيعي است که همواره به زندگي و اموال انسانها آسيب مي رساند. آسيب هاي اقتصادي ناشي از سيل فراوان است.

بعد از توافق برجام بود که همه نگاه ها به سوي همکاري و مشارکت با کشورها و شرکت هاي اروپايي رفت، چراکه تصور مي شد برجام مي تواند حلقه ارتباط براي تبادلات تجاري ايران با اروپايي ها و قاره سبز باشد، در حالي‌که اين تصور خام نتوانست جامه عمل بپوشد.

مي‌گويند پنجه خشکسالي، گلوي اين سرزمين تب‌دار را مي فشارد، رودها يکي پس از ديگري، قدم به حجله مرگ مي‌گذارند و با دو برابر شدن شمار دشت‌هاي ممنوعه و تخليه روزافزون منابع آب زيرزميني، فقط مي‌توان با اجراي طرح«انتقال از درياي عمان»، منابع تازه آب را متصور بود!

شيره جان هورالعظيم را مکيده اند، اين تالابِ لب تشنه در برزخ انقراض دست و پا مي زند، گويا هيچ نسخه شفابخشي، احياگر تن نزارش نبوده و حالا سلامت اکولوژيک خودش را از دست داده است.

بارش هاي خوب در بهار امسال خيال مان را آسوده کرد که ديگر سفره هاي آب زيرزميني مان پر شده و با خيال راحت مي توانيم آب مصرف کنيم و تابستان خنکي پيش رو خواهيم داشت ولي گرم تر شدن بي سابقه ي هوا در اين تابستان نسبت به سال گذشته اين خيال آسوده را کمي نگران کرد.

باران نتوانست عطش اين سرزمين تشنه را فرو بنشاند. خشکي در سرشتش نهادينه شده وحتي حاصل20 سال بارش مداوم هم خاتمه خشکسالي نخواهد بود.

امسال «19 برابر سال قبل و 3 برابر ميانگين 50 ساله اخير کشور» باران باريد. حالا برخي تصور مي کنند سايه بحران آب ديگر بر سر اين سرزمين سنگيني نمي کند اما قرار نيست بارش بيشتر، شرايط را بهتر کرده و مقدار آب‌هاي تجديدپذير را افزايش دهد بنابراين نگراني ها همچنان پابرجاست. آن هم در بزنگاهي که به اذعان برخي کنشگران محيط زيست، تفکرسازه اي مغلوب واقع شده و نتوانسته به حفظ و ذخيره صحيح آب بينجامد.