مطابق داده‌های سازمان ملل متّحد مشخص می‌شود سهم جمعیّت سالمند بالای ۶۵ سال ایران از کل جمعیّت کشور در سال ۱۴۰۹، به بالای ۱۰ درصد می‌رسد؛ این بدان معناست که جمعیّت کشور از سال ۱۴۰۹ وارد سالمندی خواهد شد.

آلمان طی ۷۵ سال، فرانسه ۸۰ سال و بریتانیا طی ۹۰ سال روند سالمندی جمعیت را طی کرده‌اند، این در حالی است که کشور ایران تنها در عرض ۳۰ سال به مرحله "فوق سالمندی" خواهد رسید؛ این به‌معنای سرعت زیاد سالمندی جمعیت ایران است!

حرکت جمعیت کشور به سوی سالمندی پیامدهای ناگوار سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و حتی امنیتی به دنبال دارد و در صورت عدم توجه به آنها با اتفاقات ناگواری در دهه های آتی روبرو خواهیم شد.

وقت آن فرارسیده که زنگ خطر را برای خود به صدا درآوریم و اصطلاح «ما خوبیم» را حداقل در مورد  سیاست‌های جمعیتی به‌کار نبریم.

شاید یکی از مهمترین تغییرات در دو نسل گذشته، پیرامون ازدواج و نهاد خانواده رخ داده باشد، به گونه ای که رشد فزاینده رخدادهایی نظیر افزایش طلاق و مرگ، نوع جدیدی از خانواده به نام «تک والد» را پدید آورده و بالطبع طلاق بیشترین سهم را در گسترش این نوع خانواده‌ها ایفا می‌کند که پیامدهایی به همراه دارد

فاجعه بزرگ بیخ گوشمان است و ما زیادی خوش‌خیالیم، انگارنه‌انگار که آهنگ پرشتاب کاهش باروری طی دو دهه گذشته، عزیمت به سمت سالخوردگی جمعیت را تسریع خواهد کرد و آنچه این روند را مسئله آمیز می‌کند، تکرار اشتباه دهه70 در استمرار سیاست کنترل جمعیت است.

ایران اسلامی، در برخی بخش‌های سیاست‌های کنترل جمعیت، رکورددار است و این خبر خوبی نیست. متأسفانه حتی از چند سال پیش که از اشتباه راهبردی در تداوم طرح مهار جمعیت خبر داده شد، هنوز هم‌روند کاهشی در برخی حوزه‌ها ادامه دارد.

بی اغراق باید گفت،30 سال آینده ایران جزء چهار کشور پیر جهان خواهد بود و شواهد آماری حاکی از آن است که از سال ۹۰ به بعد وارد مرحله میانسالی شده ایم و برآوردهای جمعیت نشان می‌دهد که ۲۲ درصد یعنی حدود ۱۸ میلیون و ۲۶۹ هزار نفر ۱۵ تا ۲۹ ساله اند.